Het was een flink gevulde verhalenmiddag. De zachte klanken van Lea’s harp lieten weten dat iedereen welkom was. De verhalenvertellers brachten de bezoekers met hun verhalen naar verre oorden.
Pauline Vanderbilt vertelde hoe het licht van de vuurvliegjes in het Amazone gebied langzaam maar zeker doofde, maar ook hoe het weer kon gaan schijnen. Ze deed een oproep. Wees zelf een lichtje en help de bijen en de insecten. Maak van je tuin, je balkon, je tegeltuin een pesticidevrij bloemenparadijs.
Jos Teeuw bracht ons naar Amsterdam. Naar gierige koopman Jan. Te beroerd om nieuwe schoenen te kopen. Zijn zuinigheid kwam hem duur te staan.
Casper Hoenderdos vertelde over Alie. De vrouw die veel te snel heenging. Haar man wilde haar nog één keer zien. En daar had hij alles voor over.
Lea speelde prchtig tussen de verhalen door.
Na de pauze schudde Abe de Verteller zijn hoofd over de doedelzakspeler Aladair. Het liep niet goed met hem af. Hij was zo eigenwijs om te verkondigen dat hij het naamloze nog beter wist te spelen dan de Elfen zelf. Het tweede verhaal van Abe ging over de jonge visser die een ring kreeg van een zeemeermin. Met deze ring kon hij de vrouw van zijn hart ten huwelijk vragen. Alleen moest hij wel een jaar en 1 dag wachten.
Kortom, het was een zeer gevarieerde verhalenmiddag met heerlijk, enthousiast publiek.
Geef een reactie